Als u geïnteresseerd bent in postzegels uit Groot-Brittannië, is de naam 'Machin' u wellicht bekend. Arnold Machin was de man die de gipsen mal maakte voor de afbeelding van koningin Elizabeth II op de officiële postzegels die Groot-Brittannië van 1967 tot heden heeft uitgegeven. Deze afbeelding is vaker gereproduceerd dan welke andere afbeelding dan ook in de geschiedenis, met meer dan 200 miljard gedrukte exemplaren.

Arnold Machin werd geboren op 30 september 1911 in Stoke-on-Trent, Engeland, in een gezin van twaalf kinderen. Hij groeide op in een familie die nauw verbonden was met de aardewerkindustrie die in die regio heerste. Zijn vader was freelance modelleur en maakte Arnold zijn eerste gereedschap. Zijn oudere broer, Will, werkte na schooltijd met zijn vader mee in een schuurtje achter in hun tuin. Ze probeerden allebei de kost te verdienen met het maken van kleine modellen voor de aardewerkindustrie, maar ze konden er niet van leven en moesten uiteindelijk op zoek naar een meer betrouwbare baan. Will vond werk als modelleur in een lokale fabriek en hun vader werkte als draaier bij Buller's Porcelain Factory. Arnold Machin begon op veertienjarige leeftijd als leerling-porseleinschilder bij de Minton China Factory, waar hij zeven jaar bleef. Tijdens de Grote Depressie leerde hij beeldhouwen aan de kunstacademie in Stoke-on-Trent. Later ging hij naar de Derby School of Art en in 1937 naar de Royal Academy in Londen. Na de Tweede Wereldoorlog als gewetensbezwaarde te hebben doorgebracht, keerde hij terug naar het modelleren en beeldhouwen. Machin werd in 1940 door Wedgwood als ontwerper aangenomen, maar zijn werk voor de Vrijwilligersdienst voor de Vrede in Londen tijdens de Tweede Wereldoorlog leidde ertoe dat Machin twaalf maanden gevangen zat in Wormwood Scrubs als gewetensbezwaarde. In 1943 keerde hij terug naar zijn geliefde modelleren en beeldhouwen, aanvankelijk bij Wedgwood, waar veel van zijn creaties gewilde verzamelobjecten werden, zoals zijn sculpturen "Johannes de Doper", "De Annunciatie" en "De Lente".

Taurus, de stier van de dierenriem, wordt beschouwd als Arnold Machins meest succesvolle Wedgwood-ontwerp en maakte gebruik van vereenvoudigde vormtechnieken voor productie door ongeschoolde pottenbakkers tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Rond 1945 besloot Arnold dat hij graag kunst wilde doceren en gaf hij parttime les aan de Burslem School of Art. In 1946 werd hij verkozen tot geassocieerd lid van de Royal Academy. In 1959 werd Machin vervolgens Master of Sculpture aan de Royal Academy School, een positie die hij tot 1967 bekleedde – het langstzittende lid van de Academie. Hij werd in 1956 verkozen tot Academicus en Fellow van de Royal Society of British Sculptors. Arnold Machin was een stille man met sterke overtuigingen, zoals blijkt uit zijn weigering om te vechten en zijn daaropvolgende gevangenschap tijdens de Tweede Wereldoorlog, en een later incident in 1956 waarbij hij deelnam aan een protest en de krantenkoppen haalde. In die tijd woonden hij en zijn vrouw op een landgoed met bijzonder aantrekkelijke huizen en ……….. welnu, de volgende reproductie van een artikel dat in juli 1956 in de Daily Mail verscheen, vertelt het verhaal goed:  

De heer Machin accepteert een lantaarnpaal.

(Met krullen en al) ZIJN VROUW KETTE HEM ERAAN VAST OM SUBTOPIA TE TROTSEREN. Onderaan de tuin van beeldhouwer Arnold Machin staat een gaslamp. Een zeer fraai voorbeeld van vroeg-Victoriaans ijzerwerk, compleet met krullen en een steen van anderhalve kilo stevig aan de voet bevestigd. Meneer Machin "won" de lamp gisteren in Stoke-on-Trent nadat zijn vrouw hem eraan had vastgeketend. Het was allemaal onderdeel van zijn protest tegen de opmars van subtopia in het Victoriaanse achterland waar hij woont. De lantaarnpaal stond vroeger midden in het landgoed van 24 Victoriaanse huizen, genaamd "The Villas". Gisteren hoorde meneer Machin, die in een van de villa's woont, dat een groep werklieden de lantaarnpaal zou komen afbreken en vervangen door een elektrische, voorgespannen betonnen, gestroomlijnde lantaarnpaal.

Ik verbied het je

Zo zat meneer Machin – 46 jaar oud, een beetje mager van boven – zes uur lang met zijn rug tegen de lamp. Naast hem zat zijn vrouw, de 34-jarige kunstenares Patricia. Ze hielden een paraplu boven hun hoofd om zich tegen de zon te beschermen. Ze lazen een boek: "De zeven lampen van de architectuur" van Ruskin. Meneer Machin verklaarde tegen de werklieden: "Ik verbied jullie, als een symbolisch protest van mijn kant, deze decoratieve gaslamp te verwijderen." De werklieden trokken zich beleefd terug. Ze overlegden. Ze lieten de stadslandmeter, meneer D.F. Brewster, komen. Meneer Machin sloeg een hoofdstuk open met de titel "De lamp van schoonheid". Een politieauto arriveerde met een hoofdinspecteur en een sergeant. Meneer Machin reageerde daarop door de lamp met zijn armen te omarmen. Patricia deed een hangslot met ketting om zijn polsen. Foto van de gaslamp genomen in het jaar 2000, nu staand op zijn oorspronkelijke plek.  

Ga de kraan in

Meneer Machin verklaarde tegen de politie: "Dit is mijn protest tegen de vernietiging van al het moois dat in dit land gaande is." Er volgde een nieuw overleg, en meneer Machin kondigde aan: "Ik wil de gaslamp in mijn tuin mogen plaatsen." Patricia maakte de deur voor hem open. Een mobiele kraan tilde de lamp uit de grond, rolde hem 40 meter naar het huis van meneer Machin en zette hem netjes neer voor zijn voordeur. "Ik zal er een plaquette op plaatsen met een verslag van de gebeurtenissen van vandaag," zei meneer Machin. "Het wordt een gedenkteken voor de domheid van het moderne subtopische tijdperk." "We zullen er ook rozen tegenaan laten groeien," zei Patricia. Maar dat stuk steen van 1 kilo aan de onderkant gaat hen nog wat problemen opleveren. De beeldhouwer, wiens kunstwerk in de Tate Gallery staat, moet beginnen met graven. Patricia zei: "Er komt een behoorlijk groot gat, maar we krijgen hem er wel ergens in." Daily Mail, 12 juli 1956  

Munten en postzegels

Als begaafd en geprezen beeldhouwer werd Machin in 1964 gevraagd een nieuw portret van de koningin te ontwerpen voor de decimale munt, die vanaf 1968 zou worden ingevoerd. Dit portret werd tot 1984 gebruikt voor alle Britse munten (het stond nog steeds op munten van Nieuw-Zeeland en Australië in 1985 en bleef op de Canadese munten staan ​​tot 1989). In 1965 werd Machin, samen met vier andere kunstenaars, gevraagd om 'interpretaties' van het hoofd van de koningin in te dienen voor een nieuw postzegelontwerp. Machin won de competitie en maakte het uiteindelijke portret van de koningin. Toen de voorbeelden aan de koningin werden getoond, bleek het hoofd bij de nek te zijn afgesneden. Ze gaf aan dat ze liever een corsage wilde en Machin voldeed aan haar wens door de uiteindelijke, klassieke buste te creëren. De koningin koos een donkere olijfgroene tint voor het binnenlandse brieftarief, bewust om de kleur van de Penny Black na te bootsen. De eerste postzegels met het nieuwe hoofd werden in juni 1967 uitgegeven. Machin had met succes gewerkt aan het hoofd voor de nieuwe, toen nog niet uitgegeven, decimale munten. Foto's van Lord Snowdon vormden de basis voor de nieuwe munten en werden nu gebruikt voor het profiel van de nieuwe postzegel.

Uitgegeven door Groot-Brittannië in 2007

Het komt zelden voor dat we postzegels zien met de afbeelding van iemand die heeft meegewerkt aan het ontwerp. Dit maakt het miniatuurvel postzegels uit 2007 (zie hierboven) bijzonder, omdat het het gezicht draagt ​​van Arnold Machin, de kunstenaar achter de iconische afbeelding van de koningin die sinds 1967 de Britse postzegels siert. "Arnold Machin creëerde waarschijnlijk 's werelds meest gereproduceerde kunstwerk met zijn klassieke sculptuur van de koningin", zei Julietta Edgar, hoofd van de afdeling speciale postzegels bij Royal Mail, toen de postzegels werden uitgegeven. "Zoals bij veel voorbeelden van geweldig ontwerp, was eenvoud de sleutel tot het succes. We wilden deze belangrijke mijlpaal in het leven van een waar Brits icoon vieren." Arnold Machin overleed op 9 maart 1999 – ironisch genoeg op de dag dat Royal Mail een nieuwe set van vier postzegels met Machin's hoofd uitbracht – maar zijn werk leeft voort.