Zwart erfgoed – Deel 5

Jack (Jackie) Roosevelt Robinson (1919-1972) was een zwarte Amerikaanse professionele honkbalspeler die de eerste Afro-Amerikaan werd die in het moderne tijdperk in de Major League Baseball (MLB) speelde. Robinson doorbrak de "baseball collar line" toen hij op 15 april 1947 een wedstrijd startte voor de Brooklyn Dodgers. De contractering van Robinson door de Dodgers betekende het einde van de rassenscheiding in het professionele honkbal, waardoor zwarte spelers sinds de jaren 1880 waren verbannen naar de Negro Leagues. Robinson werd in 1962 opgenomen in de Baseball Hall of Fame.

Tijdens zijn tienjarige carrière in de MLB won Robinson in 1947 de allereerste Rookie of the Year Award, werd hij zes seizoenen achter elkaar (van 1949 tot en met 1954) geselecteerd voor het All-Star team en won hij in 1949 de National League Most Valuable Player Award – de eerste zwarte speler die deze eer te beurt viel. Robinson speelde in zes World Series en droeg bij aan het World Series-kampioenschap van de Dodgers in 1955.

In 1997 trok MLB zijn rugnummer 42 terug bij alle teams in de Major League. Hij was de eerste professionele atleet in welke sport dan ook die deze eer te beurt viel. MLB introduceerde ook een nieuwe jaarlijkse traditie, "Jackie Robinson Day", die voor het eerst werd gehouden op 15 april 2004, waarop elke speler van elk team nummer 42 draagt.

Robinsons karakter en talent daagden de traditionele basis van segregatie uit die destijds vele andere aspecten van het Amerikaanse leven kenmerkte. Hij beïnvloedde de cultuur van de burgerrechtenbeweging en leverde er een belangrijke bijdrage aan. Robinson was ook de eerste zwarte televisieanalist in de MLB en de eerste zwarte vicepresident van een groot Amerikaans bedrijf. In de jaren 1960 hielp hij bij de oprichting van de Freedom National Bank – een financiële instelling in handen van Afro-Amerikanen, gevestigd in Harlem, New York. Na zijn dood in 1972 ontving Robinson postuum de Congressional Gold Medal en de Presidential Medal of Freedom als erkenning voor zijn prestaties op en buiten het veld.

In 2000 gaf de USPS het bovenstaande postzegelvel uit, met Jackie Robinson linksboven.

Ralph Johnson Bunche (1904-1971) was een Amerikaanse politicoloog, academicus en diplomaat die in 1950 als eerste Afro-Amerikaan de Nobelprijs voor de Vrede ontving. Deze prijs werd hem toegekend voor zijn bemiddelingswerk in Israël eind jaren 1940. Hij was betrokken bij de oprichting en het bestuur van de Verenigde Naties en speelde een belangrijke rol in talrijke vredesoperaties die door die organisatie werden gesponsord. In 1963 ontving hij de Presidential Medal of Freedom van president John F. Kennedy. 

Bunche maakte deel uit van de Amerikaanse delegatie naar zowel de Washington Conversations on International Peace and Security Organization in 1944 als de VN-conferentie over internationale organisaties in San Francisco in 1945, waar het VN-handvest werd opgesteld. Bunche was lid van de Amerikaanse delegatie naar de eerste zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in 1946. Vervolgens trad hij in dienst bij de VN als hoofd van de Trustschapsafdeling en begon hij aan een lange reeks functies in het oplossen van conflicten. In 1948 werd hij waarnemend bemiddelaar voor het Midden-Oosten en onderhandelde hij over een wapenstilstand tussen Egypte en Israël. Voor dit succes ontving hij de Nobelprijs voor de Vrede. Hij bleef werkzaam bij de Verenigde Naties en werkte aan crises in de Sinaï (1956), Congo (1960), Jemen (1963), Cyprus (1964) en Bahrein (1970), waarbij hij rechtstreeks rapporteerde aan VN-secretaris-generaal U Thant. Hij leidde ook studiegroepen die zich bezighielden met waterbronnen in het Midden-Oosten. In 1957 werd hij bevorderd tot ondersecretaris voor speciale politieke zaken, met als voornaamste verantwoordelijkheid vredesmissies. In 1965 hield hij toezicht op het staakt-het-vuren na de oorlog tussen India en Pakistan. Hij ging in 1971 met pensioen bij de VN.