De geschiedenis van het postzegelverzamelen, deel 8 – Henry Justin Lallier

Eind jaren zeventig verscheen een fascinerende reeks artikelen van de heer K. Kouwenberg over de geschiedenis van het postzegelverzamelen in het Nederlandse tijdschrift Philatelie. Deze reeks inspireerde Rob Smit, eigenaar van PostBeeld, om de geschiedenis van het postzegelverzamelen in delen te herschrijven. Dit is deel 8. Zoals eerder in deze serie vermeld, verschenen in 1862 postzegelhandelaren, catalogi en tijdschriftartikelen. Het was dan ook bijna onvermijdelijk dat in datzelfde jaar het eerste postzegelalbum werd uitgegeven, eveneens in Frankrijk. Het album verscheen in februari of maart 1862 en werd uitgegeven door A. Lenègre in Parijs. Op de omslag staat Henry Justin Lallier afgebeeld als redacteur. Het is niet helemaal zeker of hij het postzegelalbum daadwerkelijk heeft samengesteld. Hij was archeoloog en er wordt beweerd dat hij niets van postzegelverzamelen afwist. Andere bronnen geven aan dat hij een postzegelhandelaar was en de publicatie van een album zag als een kans om zijn bedrijf te promoten. Het is bekend dat hij de medewerking kreeg van de Parijse postzegelhandelaar Alexandre Baillieu, die een jaar later zijn eigen catalogus uitgaf. De eerste editie bood ruimte aan ongeveer 1,200 postzegels. Henry Justin Lallier leefde van 1823 tot 12 augustus 1873. K. Kouwenberg schreef in 1978 dat zo'n veertig jaar eerder een van Lalliers albums was ontdekt. ​​Het zat vol postzegels, waaronder veel zeldzame exemplaren. Nader onderzoek wees echter uit dat de inhoud praktisch waardeloos was; voornamelijk herdrukken, zwaar beschadigd of vervalsingen. Desondanks is de omschrijving 'een Lallier-album met inhoud' "al jaren een begrip voor iets heel waardevols", aldus Kouwenberg. Een album uit die tijd was heel anders dan een modern album, waarin je jaarlijks verschijnende supplementen kunt toevoegen. De eerste albums waren gebonden en boden ruimte voor alle tot dan toe bekende postzegels. In latere edities werden extra vakken toegevoegd en moesten mensen hun hele verzameling overzetten naar het nieuwe album. Zoals hieronder te zien is, had Nederland in 1862 bijvoorbeeld slechts drie postzegels uitgegeven. De tweede uitgave verscheen twee jaar later.

Zoals gezegd had elke bekende postzegel zijn eigen plek in dit album, met pagina's verdeeld per land en voorzien van het embleem van elk land. De albumpagina's bevatten beschrijvingen van de postzegels. Er waren geen afbeeldingen van de postzegels in de eerste albums. De pagina's zijn soms zo vol en de kaders vaak te klein, waardoor de postzegels soms iets moesten worden bijgesneden om te passen. Het was niet ongebruikelijk dat verzamelaars de kartelrandjes van de postzegels afknipten. Destijds was niemand echt geïnteresseerd in de verschillende vormen van karteling. Postpapier, of liever de postzegels die erop gedrukt waren, hadden ook een plaats in dit en andere albums uit de beginperiode. Het idee was om de postzegels uit het postpapier te knippen. Daardoor zijn veel bijzondere postzegels verloren gegaan.

De albums waren zo'n instant succes en de vraag zo groot dat er in de eerste vijf jaar maar liefst zeven edities verschenen. In totaal werden er 14 edities uitgegeven door Lenègre. De laatste, gedrukt in 1876, werd geredigeerd door Pierre Mahé. Deze laatste editie verscheen ook in andere talen, waaronder Engels, Duits, Spaans en Nederlands, hoewel de eerste Nederlandse editie van het album al in 1863 verscheen, uitgegeven door WF Dannenfelser in Utrecht (waarover later meer in deze serie). Later, in 1862, verscheen het album van Edard Laplante (zie deel 6 van deze serie). Velen beschouwden Laplantes album als een imitatie van dat van Lallier, hoewel er geen twijfel over bestond dat het in alle opzichten inferieur was.